Η Αγάπη όλα τα υπομένει

Έχω την εντύπωση πως ο Άγιος Βαλεντίνος, ως γιορτή καθιερωμένη με λουλούδια σε νάιλον φτηνό -στην αρχή- σελοφάν και καρτούλες Hallmark, γιορτάστηκε πρώτη φορά στην ανυποψίαστη ‒μετά Ανδρέα Παπανδρέου‒ Ελλάδα. Μήπως τότε το θυμήθηκα για πρώτη φορά εγώ, διότι έτυχε να λάβω το πρώτο τριαντάφυλλο του εφηβικού μου έρωτα; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Δε θυμάμαι, πάντως, ούτε η μαμά μου να γιόρταζε στις 14 Φεβρουαρίου κάτι ιδιαίτερο, το τελευταίο, δε, δώρο επετείου του γάμου της θυμάμαι ότι ήταν μία ηλεκτρική σκούπα, και από τότε σοκαρισμένη σταμάτησε να γιορτάζει επετείους!

 

karta-kardia-valentinos.jpg

 

Αντίθετα, η Τσικνοπέμπτη είναι μια γιορτή που θυμάμαι κάθε χρόνο καλά από παιδί. Δηλαδή, κάποιους να τρώνε ακαταπαύστως κοψίδια και μπριζόλες σε σχήματα μεγάλης αντρικής παντόφλας και εγώ, που από μωρό σιχαινόμουν το κρέας, έτσι μίζερη που ήμουν, στριφογύριζα με τις ώρες το πιάτο μου για να φάω μόνο τέσσερις τηγανητές πατάτες.

Τα περισσότερα ζευγάρια γιορτάζουν αυτή τη μέρα μανιωδώς, όταν βρίσκονται στην αρχή του ειδυλλίου, με ρομαντικά δείπνα, με δώρα κόκκινα εσώρουχα, φτηνά λούτρινα ζωάκια κ.λπ., ενώ τα πιτσιρίκια στα σχολεία και τις σχολές έχουν την τιμητική τους. Η πρώτη φορά που καταρρακώθηκα ήταν μια τέτοια μέρα, όταν η κόρη μου, στην πρώτη δημοτικού, πήρε δώρο ένα αρκουδάκι με μια καρδιά από έναν συμμαθητή της, ονόματι Γιαννάκη ( με δύο «ν»...), ενώ εγώ την ίδια μέρα, από το πρωί, μάθαινα από τον άντρα μου πως μου είχε μια έκπληξη το βράδυ ‒ και αυτή ήταν μια κεφαλογραβιέρα και λουκάνικα γεμιστά, που  θα του έστελναν δώρο από τον Μελιγαλά... Διότι, εννοείται πως ήταν, είναι και θα είναι σε ένα άλλο παράλληλο ευτυχισμένο δικό του σύμπαν στο οποίο δεν υπάρχουν γιορτές, επέτειοι, γενέθλια κ.λπ.

Όπως και να 'χει, αγαπημένοι μου, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μέρα χαράς και αισιοδοξίας για αυτούς που πιστεύουν πως έχουν την τιμητική τους και τους αρέσουν οι αφορμές για ξεγνοιασιά και συμμετοχή στο παγκοσμιοποιημένο, πλέον, μάρκετινγκ της γιορτής! Θεμιτό και, κατά μία έννοια, χρειάζονται τέτοιες μέρες χαλάρωσης, με λίγη αφέλεια και παιδικότητα, μακριά από όλα αυτά τα βάρβαρα και πεσιμιστικά που βιώνουμε...

 

Μάιος, 1993

 

Στην ουσία, τώρα, οι μέρες που πραγματικά γιορτάζεις τον έρωτα, την αγάπη που νιώθεις για το ταίρι σου, έχω την εντύπωση πως είναι οι χειρότερες, οι πιο δύσκολες μέρες, εκείνες που αντιλαμβάνεσαι πως αν δεν είχες αυτή την αγάπη, δε θα ήξερες από ποιον «κορμό δέντρου» να πιαστείς για να μη σε παρασύρει ο χείμαρρος... Γιορτάζεις σίγουρα τότε που θες να τελειώσει η μέρα για να βρεθείς δίπλα- δίπλα στον καναπέ με τον άνθρωπό σου, στο μισοσκόταδο της νύχτας, κι ας μη λέτε τίποτα, κι ας παίζει η τηλεόραση πολιτική εκπομπή ή επανάληψη των κυριότερων φάσεων στο ποδόσφαιρο... Ακόμα, μπορεί να γιορτάζεις και κάθε φορά που σε εκνευρίζει τόσο πολύ, που θα 'θελες να γίνει κάτι και να φύγει για κανά διήμερο, να ηρεμήσεις τεμπελιάζοντας στο διπλό, ολόδικό σου, κρεβάτι, έστω κι αν μετά του γκρινιάζεις πως όλο κάπου είναι και όλο κάτι κάνει και δεν τον βλέπεις και καθόλου...


Τελικά, γιορτάζεις και όταν θες αλλά και όταν δε θες αυτόν τον έρωτα, που κάποτε ξεκίνησε πειραματικά και δειλά και δοκιμάστηκε ουκ ολίγες φορές από πειρασμούς, καβγάδες, παρεξηγήσεις, νεύρα, αρρώστιες, κουτσομπολιά και καλοθελητές... Κι όμως, πέρασαν τόσα χρόνια και όλα αυτά, ακόμα και τα πολύ άσχημα γεγονότα, δεν σ' τον διέλυσαν! Αντίθετα, ήρθαν τα χειρότερα για να σου θυμίσουν πως ακόμα και μέσα στα δέκα μποφόρ δεν ήσουν και δεν είσαι μόνος, είχες και έχεις τον καλύτερο «συνεταίρο» που θα μπορούσες ποτέ να βρεις... Όπως τα σώματα ταιριάζουν με την εξάσκηση και την αγάπη τόσο πολύ και αποκτούν, με τον καιρό, τέλεια ένωση, έτσι και οι ταιριαστές ψυχές, κι αυτές με τον καιρό, όσο κι αν είναι προβλέψιμο, ζουν μαζί την απόλυτη αρμονία.

Αυτά έλεγα σε μια μικρή φίλη μου σχετικά με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και της εξηγούσα γιατί στην ηλικία της λέγαμε «κάνω έρωτα»  και όχι «κάνω σεξ» (αυτό είναι κάτι που ταιριάζει πιο πολύ μετά τα 35), ενώ στο τέλος, όταν με ρώτησε πώς και πού θα γιορτάσω τη 14η Φεβρουαρίου και της απάντησα «θα πάμε μια βόλτα στην άδεια Κηφισιά περπατώντας μετά τα μεσάνυχτα», με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. Και συνέχισα: «Από τα πίσω στενά, όμως, που είναι σκοτεινά και εχει πολλά όμορφα παλιά πέτρινα σπίτια. Μπορεί να πάρουμε και παγωτό γιαούρτι για το δρόμο. Θα συζητάμε, ή μπορεί και όχι. Θα περπατάμε αμίλητοι ο ένας πιασμένος από τον άλλον και θα σκεφτόμαστε τα ίδια ή μπορεί ο καθένας να "βοσκάει" ελεύθερα στο μυαλό του με τις αφηρημένες σκέψεις του. Θα είμαστε οι δυο μας, όμως. Μπορεί να φορέσω μαζί με τη φόρμα μου και το καλό μου δαχτυλίδι, που μου χάρισε πριν από χρόνια. Το κάνω συχνά!
Θα γιορτάσουμε κάπως έτσι, μαζί στα εύκολα και στα ταπεινά, όπως μια βόλτα, αλλά το ίδιο και στα δύσκολα ή στα σπουδαία».

Έχω πάει παντού αυτή τη μέρα τα τελευταία 22 χρόνια που είμαστε μαζί και τη γιορτή αυτή την έχω τιμήσει δεόντως, και σε πριβέ dinner σε παραδεισένιο νησί του Ινδικού Ωκεανού, με γιρλάντες από ορχιδέες στο λαιμό μου, και σε σουίτα νεονύμφων στην Καραϊβική, και έγκυος σε surprise party, έχοντας άλλο ένα μωρό στην κούνια, αλλά και με πένθος, να κλαίμε και οι δύο και να είμαι στην αγκαλιά του.

Έτσι είναι η ζωή μιας αγάπης, ενός έρωτα... Τα έχει πάντα όλα και τίποτα, απόλυτη ευτυχία, αλλά και ασύλληπτο πόνο! Ό,τι κι αν φέρει η μέρα, όμως, φως χαράς ή σκοτάδι και θάνατο, εμείς, οι παλιοί «συνέταιροι» σε αυτόν τον έρωτα, ξέρουμε πως το μοιραζόμαστε μαζί στο τέλος ‒ και αυτό είναι που μετράει συντριπτικά πάνω από όλα.

Εύχομαι σε όλους να αγαπηθείτε αληθινά!

'Ελενα Μακρή

Υ.Γ.: Αφιερώνω αυτό το βίντεο στο δικό μου έρωτα, κοιτάζοντας στο μέλλον και κλείνοντάς του συνωμοτικά το μάτι για όλα αυτά που ελπίζω να ζήσω για πολύ, πολύ ακόμα κοντά του!