Ουδείς μωρότερος των ιατρών, αν δεν υπήρχαν οι διδάσκαλοι (όπως έλεγε ο αείμνηστος πατέρας μου)

Ποτέ μου δεν κατάλαβα ποιος είναι ακριβώς ο μαζοχιστικός λόγος που οι δάσκαλοι και καθηγητές δεν ηρεμούν κι αυτοί σαν άνθρωποι τις χριστουγεννιάτικες και πασχαλινές αργίες και βάζουν ένα σκασμό εργασίες στα δόλια παιδάκια κατά τη διάρκειά τους. Έτσι για να μην κάτσουν εντελώς και ξεχαστούν, λες και όταν επιστρέψουν δε θα θυμηθούν πού είχαν μείνει! Θέλουν δε θέλουν, θα το θυμηθούν, πιστέψτε το! Σε όλους μας συνέβη κάποτε!

Και να οι εργασίες, και να τα τρία βιβλία ελληνικών, αγγλικών και γερμανικών, κ.λπ. κ.λπ., που πρέπει να διαβάσουν και να οι απαντήσεις που πρέπει να γραφτούν στο ειδικό φυλλάδιο και πάει μακριά, πολύ μακριά η βαλίτσα...

"Μα, διακοπές δεν σημαίνει διακόπτω;", με ρώταγαν τα μεγάλα παιδιά και με ρωτάει ακόμη με μένος ο μικρός μου! "Ναι, διακόπτω παιδάκι μου, αλλά όχι για όλους τους δασκάλους" του απαντώ, μόνο για τους φιλεύσπλαχνους απέναντι στις δόλιες εργαζόμενες μητέρες!

 

schoolphoto3.jpg

Σχολικό έτος 1984-85. Οι μαθήτριες της Α' τάξεως του Α'Αρσακείου Δημοτικού Ψυχικού με τη δασκάλα τους.

Από το προσωπικό μου άλμπουμ των Τοσίτσειων Σχολείων Εκάλης και Ψυχικού! Κάπου τότε χρονικά αποφοιτήσαμε και εμείς...

 

Δεν έχω φύγει από γραφείο Αγγλίδας καλοκαίρι χωρίς να με φορτώσει πλήθος βιβλίων για καλοκαιρινό ξεσκόνισμα και catch up - και να βοηθητικά βιβλία, που καλό είναι να τα δει, ή με λίστα ελληνικών βιβλίων για διάβασμα στην παραλία. Λες και τους βλέπω εγώ κάτω από την ομπρέλα τους γιους μου όλο το καλοκαίρι να κάθονται μπρούμυτα στην ξαπλώστρα για να τους βάλω γλυκά-γλυκά τα βιβλία υπενθύμιση εργασιών των δασκάλων τους σαν Kinder έκπληξη και να το κάνουν ευλαβικά! Εγώ, κυρίες μου, ίσα που τους προλαβαίνω με απειλές να τους βάλω αντηλιακό για να μην καούν σαν τη Μονή Αρκαδίου από τον ήλιο και θα τολμήσω να τους βάλω και έξτρα εργασίες;

 

1975-76. Τελειόφοιτες του Β' Τοσίτσειου Γυμνασίου Εκάλης στην αυλή του σχολείου.

 

 

Πάντα θαύμαζα πάντως τις μητέρες που τα παιδιά τους κάνουν εργασίες ευλαβικά στις αργίες και το καλοκαίρι. Πραγματικά θεωρώ πως επιτελούν Άθλο. Μόνο με την κόρη μου μπόρεσα να καταφέρω κάτι παρόμοιο, τα δυο αγόρια μου λες και βγάζουν τρίχες και δόντια λυκανθρώπου μόλις τους αναφέρω πως οι δάσκαλοί τους τους έβαλαν εργασίες στις διακοπές!

Και η επόμενη πρώτη μέρα σχολείο μετά απο δεκαπέντε μέρες αργίας δεν είναι μια ήρεμη "σταδιακού επαναπατρισμού" μέρα. Όχι, αυτή η μέρα είναι η μέρα που το μάτι των διδασκάλων πρέπει να αγριεύει, που πρέπει να βάλουν εργασίες, τεστ, ερωτήσεις πάνω από άλλες ερωτήσεις και πιθανότητες για αυριανό ή μεθαυριανό τεστ σε όλα ή σχεδόν όλα τα μαθήματα! Έλεος! Λυπηθείτε, όχι τα μικρά, αλλά εμάς τις δόλιες μάνες!

 

schoolphoto5.jpg

Σχολικό έτος 1982-83. Η Διευθύντρια του Α' Τοσίτσειου Δημοτικού Εκάλης με μαθητές της Γ' τάξεως στην είσοδο των Δημοτικών.

Το σχολείο μου έπαψε να είναι θηλέων και έγινε μεικτό! Ο μεγάλος μύθος του παρθεναγωγείου καταρρίφθηκε.

 

Τα μικρότερα ίσα που σέρνονται μέχρι την πόρτα από το πρωινό στραπάτσο να ξυπνάς 6.45 έπειτα απο σχεδόν δεκαοχτώ μέρες πρωινού χαλαρού ύπνου μέχρι τις 9.30-10 το πρωί και όταν έρχονται κουρέλια, ειδικά το απόγευμα μετά τα εξωσχολικά αθλήματα και προπονήσεις, αυτή την πρώτη αποφράδα μέρα! Τι να θυμηθούν, τι να ξεχάσουν από τα μαθήματα που τους έχουν βάλει για την επομένη... Λες και είναι φάρσα, ένα πράγμα, κοιτιόμαστε με τα παιδιά και περιμένουμε να χτυπήσει η πόρτα να μπει ο δάσκαλος πονηρά και να μας πει "πλάκα σας έκανα, βρε κουτά, σιγά να μη σας έβαλα τόσα πρώτη μέρα...".

Δε συζητώ για τα πιο μεγάλα, που αναθεματίζουν από την ώρα που πετούν την τσάντα το απόγευμα άμα τη επιστροφή από το σχολείο για τον όγκο δουλειάς που τους έβαλαν πρώτη ημέρα επιστροφής με έντρομα μάτια λες και παρακολούθησαν την Άλωση της Πόλης. Και ποιο είναι το κίνητρο, λοιπόν; Να σπάσει ο πάγος; Ο τσαμπουκάς (που λέμε εδώ στη χώρα); Κύριος οίδε, εγώ εν οίδα ότι ουδέν οίδα!

 

schoolphoto4.jpg

Σχολικό έτος 1979- 80. Οι μαθήτριες της ΣΤ' τάξεως του Πρότυπου Αρσακείου Δημοτικού Ψυχικού με τη δασκάλα τους.

Κάπως έτσι με αυτή τη σχολική ποδιά ήμουν κι εγώ χαμένη στο πλήθος των κοριτσιών στο Αρσάκειο Εκάλης.

 

Απορώ γιατί να κάνω η ταλαιπωρημένη μονίμως μάνα ψυχοθεραπεία στο δεκάχρονο, αλλά και στο μεγαλύτερο για το πώς θα καταπολεμήσει το άγχος, τι σημαίνει γυρνάω απο διακοπές και άλλα τέτοια καταθλιπτικά "έτσι είναι η ζωή, όλοι με ένα άγχος ζούμε σε αυτή την παλιοζωή, κ.λπ. κ.λπ."...

 

1992. Μαθητές και μαθήτριες του Β' Τοσίτσειου Λυκείου Εκάλης, τελειόφοιτοι της πρώτης μεικτής τάξεως των σχολείων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας.

 

Ως πότε δηλαδή θα ζω το ίδιο πανανθρώπινο δράμα τέσσερις φορές, μια φορά που θυμάμαι τα δικά μου (τα ίδια τσαμπουκαλευτικά μού έκαναν στο Αρσάκειο και μένα ), τα ίδια κάνανε στην κόρη, που αποφοίτησε και είναι στο Πανεπιστήμιο, το ίδιο στον μεγαλύτερο (που δε δείχνει σημάδια ενόχλησης, βέβαια, λόγω παντελούς αδιαφορίας όνου και τρελοπιλάλας της τελευταίας ώρας που τον κατατρέχει - να τα λέμε κι αυτά...) τα ίδια και στο μωρό, που τρέχει σαν τον Γιάννη Αγιάννη ( με δυο ''ν'') όλη μέρα σήμερα πρώτη μέρα μετά τις διακοπές τού Πάσχα.

 

schoolphoto11.jpg

1969. Μαθήτριες του Τοσίτσειου Γυμνασίου Αθηνών πριν από το μάθημα της γυμναστικής.

 

Συνάνθρωποι, γονείς, κηδεμόνες, διδάσκαλοι: Ηρεμήστε!

Ας επικρατήσει η λογική και όχι "όστις πρόλαβε τον Κύριο είδε", όλα θα γίνουν και ένα-ένα με τη σειρά και με το μαλακό! Εν τέλει, θα βγει η ύλη στο τέλος της χρονιάς μην τρελαθούμε και μείνουν τα βλαστάρια μας αμόρφωτα και ό,τι και να γίνει, δεν μπορεί να βγει η ρημάδα η ύλη από τις πρώτες μέρες, που όλα είναι σαν αποβλακωμένα από το Πάσχα, από το ξαφνικό καλοκαιράκι, από αυτό το ελληνικό καλοκαιράκι, που δικαιωματικά ακόμη μπορούν να ονειρεύονται λόγω ηλικίας (μικρά είναι, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι... ).

 

Και τι τα περιμένει, βεβαίως, βεβαίως, τα επόμενα χρόνια...

 Έλενα Μακρή

 

 * Η επιλογή των φωτογραφιών είναι τυχαία από το προσωπικό μου αρχείο.

 

H δική μου πόλη
Μικροί σταρ, μεγάλες απαιτήσεις!