ΑΝΤΖΕΛΑ ΙΣΜΑΗΛΟΥ

Πέρασα 2 ώρες και 47 λεπτά παρακολουθώντας, πλήρως απορροφημένος, την uncut version της ταινίας μυθοπλασίας «Ιντερλούδιο: Η πόλη μιας Nεκρής Γυναίκας», της Άντζελας Ισμαήλου, που η ίδια μου εμπιστεύθηκε. Στο ευρύ κοινό συστήθηκε με το ντοκιμαντέρ της, «Great Directors». Πέντε χαρακτήρες, εγκλωβισμένοι, σχεδόν, στην Πάτμο –η Άντζελα την αποκαλεί «το νησί της»– παλεύουν με το παρελθόν και τα πάθη τους. Ανάμεσά τους, η «Δάφνη», λυρική καλλιτέχνις, η οποία μοιάζει να έχει παραιτηθεί από την ίδια τη ζωή. Γύρω της, ένας προτεστάντης ιερέας, ένα πληγωμένος ταυρομάχος κι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Βρετανών. Εκπληκτική φωτογραφία, υπέροχες σιωπές, φιλοσοφικοί στοχασμοί, καθηλωτικές δυσκολίες. Με απόλυτη μαεστρία, η Ισμαήλου, που υπογράφει το σενάριο, τη σκηνοθεσία και υποδύεται τη «Δάφνη», καταφέρνει να πλέξει τόσο μαγικά και απόμακρα την ιστορία της, που ο θεατής, ούτε για μια στιγμή δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτή εκτυλίσσεται στο απόλυτο παρόν. Κι ενώ η ματιά της είναι ήδη στραμμένη στα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Καννών και της Βενετίας, όπου ευελπιστεί να προβληθεί το φιλμ, κάθομαι απέναντί της, στο όμορφο διαμέρισμά της, που αντανακλά το καλό γούστο και την άρτια αισθητική της. Τα μαλλιά της είναι ελεύθερα, φοράει πάντα το ίδιο άρωμα, μαύρο έξωμο φόρεμα, κόκκινα ψηλοτάκουνα παπούτσια. Κι ένα πρόσωπο φυσικότατο, που ξέρει να κερδίζει το χρόνο. Ερωτεύσιμη, καλλιεργημένη, δυναμική και ρομαντική. Και, φυσικά, ευαίσθητη καλλιτέχνις. Αν και όλη η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την ταινία, η Άντζελα δε φοβάται να εξομολογηθεί τις βαθιές προσωπικές της αλήθειες, όπως η απώλεια του πατέρα της, ο πρώιμος χωρισμός της από τον ωραίο της γενιάς του και πατέρα της κόρης της, Νικόλα Παπαϊωάννου, η συνύπαρξη με τη 19χρονη πλέον κόρη της, Μαντονίνα, και το τέλος της μακρόχρονης σχέσης της με τον εφοπλιστή Γιώργο Οικονόμου.

 

«Δεν γίνεσαι καλλιτέχνης επειδή ταξιδεύεις. Η δημιουργία δεν έχει σχέση με τα ταξίδια. Οι εικόνες, ναι, γιατί θέλεις να εμπνευστείς».

 

Πόσα χρόνια δουλεύεις πάνω στην ταινία;
Από το 2008, όταν στο μεταξύ είχε κυκλοφορήσει το ντοκιμαντέρ μου, «Great Directors». Την ιστορία είχα αρχίσει να τη γράφω μετά το θάνατο του πατέρα μου, ίσως από την επιθυμία μου να γράψω κάτι μεταφυσικό. Πολλοί απ' αυτούς που διάβασαν το σενάριο εξέφρασαν την άποψη πως θα μπορούσε να γίνει βιβλίο ή, ίσως, κινηματογραφική τριλογία, αλλά εγώ θα ήθελα να το τελειώσω εδώ.


Έγραψες, σκηνοθέτησες, πρωταγωνιστείς και είσαι συμπαραγωγός. Θέλεις πάντα να έχεις τον έλεγχο;
Ναι και όχι. Αν πήγαινα μ' αυτό το σενάριο σε μια εταιρεία, δε θα γινόταν ποτέ η ταινία. Δύσκολα δείχνεις εμπιστοσύνη σε κάποιον που κάνει την πρώτη του ταινία μυθοπλασίας. Υπάρχουν φιλοσοφικοί διάλογοι και αναφορές στον Καζαντζάκη. Απομονώνω τους ήρωες σ' ένα νησί και θυμίζει παλιό σινεμά.


Μοιράζεις τη ζωή σου ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Νέα Υόρκη. Πώς σου φαίνεται ο τρόπος που διασκεδάζουμε στην Ελλάδα; Ζούμε με ευκολία;
Μου το ρωτάνε συχνά στο εξωτερικό αυτό. Ευκολία και λαϊκισμός, ξέρεις, υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες. Και δεν αναφέρομαι σε κοινωνικές τάξεις.


Ωστόσο, μεγάλωσες σε μια οικογένεια, στην οποία μπορούσες να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες σου.
Ναι, είχα ιδιωτική εκπαίδευση, κλασικό μπαλέτο, φωνητική και πολλά ταξίδια με την οικογένειά μου, κυρίως στην Αμερική, όπου ζούσε η οικογένεια της μητέρας μου. Πάντα ήθελα να σπουδάσω χορό, τραγούδι και δράμα, κι όταν έζησα στη Νέα Υόρκη, όλα αυτά, με κάποιον τρόπο, έγιναν ένα. Βέβαια, δε γίνεσαι καλλιτέχνης επειδή ταξιδεύεις. Υπάρχουν σημαντικοί άνθρωποι, που είναι κλεισμένοι σ' ένα γραφείο ή ένα στούντιο και δε βγαίνουν ποτέ. Η δημιουργία δεν έχει σχέση με τα ταξίδια. Οι εικόνες, ναι, γιατί θέλεις να εμπνευστείς.

 

Την Άντζελα Ισμαλίδου την ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος, η ανάλυση των χαρακτήρων, συνήθεια που έχει από την ηλικία των 12 ετών, όταν άρχισε να γράφει τα δικά της μυθιστορήματα.

 

Υπήρξες παιδί-πρωταγωνίστρια ή σου άρεσε ν' απομονώνεσαι;
Ήμουν και τα δύο. Δε σου κρύβω ότι μου αρέσει η μοναξιά. Οι άλλοι μου λένε πως γεννήθηκα με ηγετικές ικανότητες, αλλά εγώ μπορώ να πω πως δεν ισχύει εκατό τοις εκατό. Μου άρεσε να ηγούμαι των σχεδίων μου, αλλά και να απομονώνομαι. Τα περισσότερα απ' όσα έχω δημιουργήσει, τα έχω κάνει επειδή απομονώθηκα. Δεν είναι προϊόντα δημοσίων σχέσεων. Δε μ' ενδιαφέρουν τα μπουρζουά προβλήματα. Μ' ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος, γι' αυτό και οι χαρακτήρες στην ταινία μου είναι πολύ διαφορετικοί. Αναλύω τις συμπεριφορές, κι αυτό δεν μπορώ να το κάνω μέσα σ' ένα μεγάλο πάρτι, όπου θα χαιρετήσω 40 άτομα και ουσιαστικά δε θα είμαι κοντά σε κανέναν τους. Αυτήν τη ζωή, πλέον δεν την κάνω.


Έχεις περάσει, όμως, και από αυτήν τη ζωή.
Ελάχιστα. Σχεδόν καθόλου. Ποτέ δεν ήμουν party girl. Μπορεί να έχω περάσει από πάρτι, αλλά ουσιαστικά να μην ήμουν ποτέ εκεί. Απλώς, να παρατηρούσα.


Πότε συνειδητοποίησες ότι παρατηρούσες τις συμπεριφορές;
Συμπεριφορές παρατηρούσα από μικρό παιδί, αλλά την ανάλυση των χαρακτήρων την έκανα από τα 12, όταν άρχισα να γράφω τα δικά μου μυθιστορήματα.


Ήταν δική σου ιδέα να ερμηνεύσεις τη «Δάφνη» στην ταινία;
Όχι. Έκανα οντισιόν για το ρόλο της «Δάφνης» σε δύο Βρετανούς παραγωγούς, που είναι συμπαραγωγοί της ταινίας. Ήθελα να γράψω και να σκηνοθετήσω, αλλά ο ένας απ' αυτούς μου έβαλε την ιδέα. Εκείνος είπε: «Δεν το συζητώ, είσαι η Δάφνη».


Πώς ήταν η εμπειρία; Μετάνιωσες που δεν τόλμησες νωρίτερα την υποκριτική;
Ήταν ρόλος ζωής, που δε θα μπορούσα να τον κάνω στα 25 μου. Οι καλοί ρόλοι για μια γυναίκα έρχονται μετά τα 35 στον κινηματογράφο. Θα ήθελα, όμως, να είχα κάνει την «Εβίτα» στο σινεμά, αλλά οι ταινίες που μ' αρέσουν είναι εκείνες πριν το 1950.


Σκέφτηκες ποτέ να κάνεις θέατρο;
Κάτι συζητάμε και ετοιμάζουμε στην Ελλάδα, αλλά με ξένους ηθοποιούς.

ismalidou7.jpg

«Πέρα από το θάνατο του πατέρα μου, με δυσκόλεψε πολύ ο χωρισμός με τον επί χρόνια σύντροφό μου».

 


Νιώθεις σαν να ξεκινάς τώρα;
Όχι. Αυτό το έχω ξεκινήσει πριν από πολλά χρόνια, απλώς τώρα το υλοποίησα. Έχω κάνει πολυετείς σπουδές χορού, θεάτρου και μουσικού θεάτρου στη Νέα Υόρκη.

Γιατί επέλεξες την Πάτμο για την ταινία;
Γιατί είχα πάει στο νησί χειμώνα, το 2007. Πάντα σκεφτόμουν ότι η πρώτη μου ταινία θα ήταν σε νησί. Μοιάζει με απομόνωση και βρήκα το τέλειο κινηματογραφικό έδαφος.


Η «Δάφνη» της ταινίας υπήρξε λυρική τραγουδίστρια, αλλά έχει μια παραίτηση από τη ζωή. Υπάρχει πόνος κι ένα γεγονός που της άλλαξε την πορεία. Επομένως, η καριέρα και η φήμη δεν ήταν αρκετές, ώστε να την αφήσουν στο ίδιο μοτίβο ζωής. Άλλαξαν οι προτεραιότητές της και γυρνάει στο νησί των παιδικών της χρόνων για να δει τι μπορεί να μαζέψει από τον εαυτό της.


Κι ένας πληγωμένος ταυρομάχος, που καταφεύγει στο νησί για να βρει τα ίχνη της μητέρας του, η οποία τον είχε εγκαταλείψει.
Από υποχρέωση το έκανε. Όταν σε αφήνει η μητέρα σου, ή θα έχεις έναν αιώνιο θυμό ή θα πας να βρεις στοιχεία για να τη συγχωρέσεις. Και στη ζωή μας, γενικά, δύο πράγματα μπορούμε να κάνουμε. Ή να είμαστε αιώνια θυμωμένοι ή να συγχωρούμε. Κι εγώ θυμώνω, αλλά ξεθυμώνω, καθώς το εκλογικεύω. Συνήθως, οι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε θυμωμένοι, γιατί δε βρίσκουμε εναλλακτικές λύσεις στο μυαλό μας.


Κι ένας προτεστάντης ιερέας.
Δεν το έκανα για θρησκευτικούς λόγους. Πιο πολύ ήθελα τον άντρα που φεύγει από τα όριά του, από το δόγμα του, για την αγάπη. Ένας άντρας που θα μπορούσε να ερωτευτεί δυνατά είναι αυτός που ήταν περιορισμένος και ταγμένος σ' ένα σκοπό. Αυτή η αγάπη μ' ενδιαφέρει, όταν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να φτάσεις στον άλλο. Ο ταυρομάχος φλερτάρει με τη γυναίκα της ταινίας, όπως ακριβώς παίζει με το θάνατο και τον ταύρο. Αυτό δεν είναι αγάπη.


Έβαλες κάτι από την πραγματική Άντζελα στη «Δάφνη»;
Σαν τεχνική ηθοποιού, όταν θέλεις να υποδυθείς δραματικούς ρόλους, καταφεύγεις στο παιδί που υπήρξες. Σε πράγματα που μπορεί να σε πλήγωσαν ή να σε σημάδεψαν. Από εκεί αντλείς το δράμα. Όλοι μας θα μπορούσαμε να υποδυθούμε ένα δραματικό ρόλο, αρκεί να έχουμε τη θέληση να πάμε σ' αυτά τα παλιότερα επίπεδα, ανιχνεύοντας τον πόνο.

ismalidou3.jpg

«Οι καλοί ρόλοι για μια γυναίκα έρχονται μετά τα 35 στον κινηματογράφο. Θα ήθελα, όμως, να είχα κάνει την "Εβίτα" στο σινεμά».

 

Τι μπορεί, λοιπόν, να σε πλήγωσε στην παιδική σου ηλικία;
Το ότι μάλωναν οι γονείς μου μεταξύ τους. Από παιδί κατάλαβα ότι ο πατέρας μου είχε τον έλεγχο στη σχέση του με τη μητέρα μου. Φαντάζομαι και τα αδέλφια μου το ένιωθαν, απλώς οι άνθρωποι ούτε το εκφράζουμε ούτε το αποθηκεύουμε με τον ίδιο τρόπο. Στις μετέπειτα σχέσεις μου, μ' επηρέασε αυτό. Σήμερα, τον έλεγχο της ζωής μου τον έχω εγώ. Αν κάτι δεν είναι τέλειο, δεν το ανέχομαι.


Είσαι άνθρωπος που αναζητά την τελειότητα, διαθέτεις άρτια αισθητική. Στη ζωή σου, με τους άντρες, παιδεύτηκες; Έκανες εύκολα σχέσεις;
Ήμουν τολμηρή στον έρωτα, δεν πήγα ποτέ με τη νόρμα ή τον κώδικα. Δε μ' ενδιέφερε η σιγουριά, αλλά η πρόκληση. Για όσο μ' ενδιέφερε, όμως, γιατί όταν κάτι δεν ήταν σωστό, έφευγα. Δεν ανέχομαι την καταπίεση μιας σχέσης από φοβία να μην είμαι μόνη μου. Το να μη φοβάσαι να μείνεις μόνος, είναι πολύ απελευθερωτικό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να είσαι σε μια σχέση και να μην είσαι ευτυχισμένος.


Μέσα στην αναζήτηση της τελειότητας, κατάφερες ν' αποκτήσεις κι ένα παιδί.
Αυτό δεν είναι τόλμη, αλλά ένστικτο. Κάνουμε παιδιά ρομαντικά, καλοπροαίρετα και με αγάπη. Μεγαλώνοντας, όμως, τα κριτήριά μου για να κάνω ένα παιδί δυσκόλευαν.


Μετάνιωσες που δεν έκανες και δεύτερο;
Μόνο επειδή θα το ήθελε η κόρη μου, εγώ προσωπικά όχι. Ήθελα, βέβαια, κορίτσι, γιατί είχα δύο αδέλφια. Μου αρέσουν οι γυναίκες.


Έχοντας σε ακούσει να συζητάς με την κόρη σου, την αντιμετωπίζεις σαν συνομήλική σου. Σωστά;
Αυτό σε προδιαθέτει το παιδί να το κάνεις. Αν είχε άλλο χαρακτήρα, δε θα της μιλούσα έτσι. Είναι έξυπνη, δυναμική κι έχει και σκοτεινές πλευρές. Τα έχει όλα μέσα της. Ξέρεις, πολλές φορές η ευφυΐα και η υπερανάλυση των πραγμάτων –όπως κάνει η Μαντονίνα– μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα. Ανάμεσα σε μάνα και κόρη υπάρχει ένας ανταγωνισμός στο θέμα του χαρακτήρα.

 

ismalidou4.jpg

«'Ημουν τολμηρή στον έρωτα, δεν πήγα ποτέ με τη νόρμα ή τον κώδικα. Δε μ'ενδιέφερε η σιγουριά, αλλά η πρόκληση».

 

Μετανιώνεις για πράγματα του παρελθόντος;
Θα σου έλεγα ψέματα αν σου έλεγα πως δεν έχω μετανιώσει για πράγματα της προσωπικής μου ζωής. Αλλά δεν υπάρχει λάθος στο να μετανιώσεις.


Τον εαυτό σου τον έχεις παιδέψει πολύ;
Τον έχω εκπαιδεύσει. Το «παιδέψει» πάει μαζί. No pain, no gain.


Θα αισθανόσουν μισή αν δεν είχες την κόρη σου σήμερα;
Ναι. Θα ζήλευα τη μητρότητα σε άλλες γυναίκες.


Σου κόστισε το γεγονός ότι με τον πατέρα της πάψατε να είστε μαζί, ώστε να μεγαλώσει σε μια οικογένεια με δύο γονείς;
Χώρισα πολύ γρήγορα, όταν η Μαντονίνα ήταν πολύ μικρή. Ήταν σαν παιδικός έρωτας αυτό που έζησα με τον πατέρα της. Και οι παιδικοί έρωτες, ξέρεις ότι πρέπει να τελειώνουν. Πρώτα έμεινα έγκυος, μετά παντρεύτηκα, κράτησα το παιδί και όλο αυτό ήταν εύκολα ανατρέψιμο. Δεν ερωτεύτηκα, δηλαδή, έναν άντρα και είπα «θα τον παντρευτώ, γιατί θέλω να φέρω στον κόσμο το παιδί του».


Άρα, δε σου κόστισε το ότι δεν παραμείνατε οικογένεια.
Σε μένα όχι, στην κόρη μου, ναι. Ωστόσο, κατόπιν έζησα μ' έναν άντρα (σ.σ.: τον Γιώργο Οικονόμου) για πολλά χρόνια και ήταν σαν οικογένεια για τη μικρή, το υποκατάστατο του πατέρα. Όλοι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τη ζωή, αλλά ιδανικές συνθήκες δεν υπάρχουν. Θα ήθελε πράγματι η κόρη μου να είναι όλα τέλεια, αλλά αυτά μας συνέβησαν κι έτσι προχωρήσαμε.


Ανησυχείς μήπως η κόρη σου φοβηθεί να φτιάξει δική της οικογένεια;
Δουλεύουμε πάνω σε άλλα πράγματα αυτήν τη στιγμή, όπως είναι ο χαρακτήρας της. Πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί, να βρει το δρόμο της, να έχει τη δική της προσωπικότητα. Είναι νωρίς για να σκέφτεται την οικογένεια. Συζητάμε πολύ, γιατί για εκείνη τίποτα δεν είναι δεδομένο.


Συνάντησες πολλούς αληθινούς ανθρώπους;
Όχι, γιατί όλοι έχουμε αδυναμίες, αλλά αυτός είναι και ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου. Να απελευθερωθεί από τις αδυναμίες κι από τις φοβίες του. Υπάρχει προδιάθεση στους ανθρώπους να μην είναι σωστοί. Μπορώ, πλέον, να καταλάβω πότε έναν άνθρωπο δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Επίσης, μπορεί να θέλουμε να εμπιστευόμαστε τα λάθος άτομα, για να το έχουμε ως δικαιολογία. Αληθινούς ανθρώπους βρίσκεις σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η αυθεντικότητά τους δεν είναι θέμα μόρφωσης ή επαγγελματικής καταξίωσης.


Υπήρξες περισσότερο καλή φίλη ή καλή σύντροφος στη ζωή;
Έκανα περισσότερες θυσίες για τους συντρόφους μου. Με απορροφούσε πιο πολύ η σχέση μου, από μια ηλικία κι έπειτα. Στα 20, ναι, είχα έναν ενθουσιασμό, αλλά μετά χτίζεις μια ζωή και μια οικογένεια κι αυτό σε απορροφά.


Σου λείπει το να ερωτευτείς δυνατά ξανά;
Μα, είμαι ερωτευμένη, αλλά και ο έρωτας δεν είναι για κατανάλωση. Θέλει την απομόνωση, απαιτεί το χρόνο του. Τον επανεξετάζεις, παίρνεις μια απόσταση. Οι ερωτευμένοι δεν είναι όλη την ημέρα μαζί, 24 ώρες το 24ωρο. Ο βαθύς έρωτας παίρνει το χρόνο του. Το πώς προσεγγίζεις τον έρωτα είναι θέση ζωής, και δεν έχει να κάνει με την ανάγκη και τη διάθεση για συντροφικότητα. Θα μπορούσα να βιώνω τον απόλυτο έρωτα και μέσα από γράμματα, από ιδεολογίες. Είναι λογοτεχνική και ποιητική η έννοιά του. Ο έρωτας κρύβει και τη στέρηση.

 

 ismalidou5.jpg

Αγαπημένες της ταινίες: «Το Πάθος της Ζαν Ντ' Αρκ» (1928), του Θίοντορ Ντράγερ. «Η Κληρονόμος» (1949), του Γουίλιαμ Γουάιλερ. «Ρεβέκκα» (1940), του Άλφρεντ Χίτσκοκ, «Οι Δώδεκα Ένορκοι» (1957), του Σίντνεϊ Λιούμετ.

Όταν λένε για σένα ότι έχεις κάτι από τη Μελίνα Μερκούρη, πώς νιώθεις;
Προσπαθώ να καταλάβω αν όντως της μοιάζω (γελάει). Δεν ξέρω, το βλέμμα ίσως... η ματιά μου.


Σε θεωρείς εύκολο ή δύσκολο άνθρωπο;
Πολύ δύσκολο σε ορισμένους τομείς και πανεύκολο σε άλλους. Είμαι πολύ προσαρμοστική. Δε με τρομάζουν οι αλλαγές. Η μεγάλη μου δυσκολία είναι ο συνδυασμός της αισθητικής με την ποιότητα στο χαρακτήρα, που ψάχνω στους ανθρώπους. Σ' αυτό δε συμβιβάζομαι. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς ηθική και αισθητική.


Η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σου μέχρι σήμερα;
Πέρα από το θάνατο του πατέρα μου, το 2009, ο χωρισμός μου. Το να πάρω την απόφαση να χωρίσω από τον επί χρόνια σύντροφό μου. Οι αλλαγές πονούν, έστω κι αν είναι η καλύτερη λύση. Αποφασίζουμε, βλέπεις, ένα χωρισμό, γιατί η κοινή ζωή πονάει περισσότερο. Η φθορά, ίσως, πονάει περισσότερο.


Το μετάνιωσες;

Όχι, ήταν αναγκαίο.


Απιστία θα συγχωρούσες;
Αν συγχωρούσα την απιστία, θα σήμαινε πως η σχέση μου δεν ήταν τόσο σημαντική, ώστε να τη συνεχίσω.


Ο πατέρας σου έφυγε ξαφνικά;
Δεν πρόσεχε την υγεία του. Έπαθε εγκεφαλικό, αλλά ήταν αναμενόμενο έτσι όπως συμπεριφερόταν στον εαυτό του. Πέρασαν πέντε χρόνια, αλλά πέντε χρόνια για έναν άνθρωπο που γνώριζες ολόκληρη τη ζωή σου μοιάζουν σαν να πέρασε μόλις ένα. Ακόμη νομίζω πως θα με πάρει τηλέφωνο.


Ποιοι ηθοποιοί σου αρέσουν;
Η Μαριόν Κοτιγιάρ, η Ζιλιέτ Μπινός, η Μέριλ Στριπ από τις σύγχρονες. Αλλά και η Άννα Μανιάνι, η Μπέτι Ντέιβις, η Τζόαν Κρόφορντ, η Τζόαν Φοντέιν, η Σιμόν Σινιορέ, η Έλλη Λαμπέτη. Η σημαντική ερμηνεία του ηθοποιού είναι το ίδιο του το πρόσωπο, η μορφή του, πριν καν αρχίσει ο διάλογος στην ταινία.


Αν σου δινόταν η ευκαιρία ν' αλλάξεις χωροχρόνο, πού θα ήθελες να ζεις;
Μου αρέσει η Ιταλία, μια χώρα που έχει γνωρίσει την Αναγέννηση. Στην Τοσκάνη θα ήθελα να ζω, έξω από τη Φλωρεντία, κάπου το 1929. Ή, επίσης, να ζήσω στην εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Μου αρέσουν οι επαναστάσεις, γιατί ακόμη και τα όνειρά μας είναι μικρές επαναστάσεις κόντρα στο κατεστημένο.

Από τον Άρη Καβατζίκη για το περιοδικό Hello!

PHOTOS: ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΜΙΝΗΣ
Μακιγιάζ-χτένισμα: Κερασιά Κούη

Όλα τα ρούχα της φωτογράφισης είναι vintage κομμάτια απο την γκαρνταρόμπα της Λητώς Κατακουζηνού και τα κοσμήματα, vintage Cartier απο την προσωπική συλλογή της Άντζελας Ισμαήλου.